Bir sabah uyandığınızda ölüme daha yakın olduğunuzu hissettiniz mi hiç...
15 Aralık 2019 Pazar

Rize AKP den Babacan ve Davutoğlu'nun partilerine!!!

Bir sabah uyandığınızda ölüme daha yakın olduğunuzu hissettiniz mi hiç...

29 Kasım 2019, 22:38
Bu makale 154 kez okundu
Bir sabah uyandığınızda ölüme daha yakın olduğunuzu hissettiniz mi hiç...
Naze Yusufoğlu
 Bir sabah uyandığınızda ölüme daha yakın olduğunuzu hissettiniz mi hic.
Ve ölüme yakınlaşırken sustunuz mu ?
İnsan hayatı boyunca karşılaşabileceği en büyük acı ne olabilir diye soracak olursak , kişiden kişiye listeler uzayabilir.
Peki sizinki nedir ?
Fiziken yorgunluklariniz oldu mu?
Evet benim oldu.
Nefesim kesilirken ayakta durmak zorunda kaldım.
Bir sabah evet bir sabah tanımadığın buz gibi bir doktordan ölüme bir adım daha yakın olduğum çok rahat görünen ama sadece uzun eğitim hayatı ve alışmisliklari yüzünden rahatca söyleyebiliyordu.
O tok sesle dudaklarından dökülenleri anlamakta zorluk çekerek ' efendim' diyebildim yanlızca.
' Evet bu çok gibi gelebilir ama asılmayacak birşey değil. ' yalın bir şekilde konuşmaya çalışıyordu.
Kim bilir kaç kadın yaşamıştı bunu.
Kaç kadın acılarını sindirerek yaşamaya devam etmeye çalışacaktı.
Kafamdaki sınırsız düşüncelerin elebaşları hızlı hızlı konuşmaya başlamıştı..
her ağızdan bir ses çıktıkça duyduklarımin etkisiyle de iyice karman çorman olmuştu herşey.
İzin isteyip çıkmıştım doktorun yanından.
Bu sindirimi en zor olaydı sanırım hayatımda.
Su sesler henüz susmak bilmemişlerdi.
'Şimdi ne yapacaksın' 'simdi ne yapacaksın' diye sorup duruyordu beynindeki küçük endişe.
Evet şimdi ne yapacaktım ne yapmalıydım, ne yaparlar ki??
Hep başkalarından duyup bazen üzüntü bazen umursamazlık bazen de şaşkınlık ifadesi gösterdiğim hastalığın bende olduğunu duymak birden hissislestirdi beni.
Uzun zaman kendi kendime bile dillendirmeye korkarak sessizce yaşadım.
Sonra yavaşça uyanmaya başladım.
Acı yara dibe batmisligim ve diğer insanlar.
Acıyan gözler. Çok sessiz olmalıyım diye düşündüm. Kimse bilmemeli duymamalıydı.
Dolan gözlerimi içime doğru akıtıp kalktım.
Sonra hic ağlamadım evet üzüldüm dibini yaşadığım zamanlar oldu ama sadece emin olduğum tek şey kızım yanlız büyümeyecekti.
Oyle bir niyetim bile olmadı.
Ağrılarımın en yoğun ve geçişinin zor olduğu zamanlarda bile kendime yetebilmeli öğrendim.
Yavaş yavaş dillendirdigim meme kanserim, evet kanserim hayatımın geçecek olan bir parçası haline gelmişti.
Dediğim gibi geçecek. Çok odun verdim kendimden ve hayatımdan ama hic vazgeçmedim.
Ağırlastikca ağrılar bir el ihtiyacı duydum ama kendime yetinmeyi öğrenmiştim ben.
Yavaşça dökülmeye başlayan saçlarımı, tutam tutam ellerime gelmeden kendim sıfıra vurmuştum.
Çokta güzel olmuştum. Yabancı film aktrislerine benzemiştim.
Hastalığımin bana daha fazla acı vermesine izin vermemeye çalıştım hep.
Dışardan acıyan gözler yokken kendi gözlerimin acıyarak bakmasına dayanamazdım.
Bulantılar beni en çok o bulantılar rahatsız etmişti ama ne olursa olsun halsizlikleri bulantıları kusmaları ağrıları unutabiliyorsunuz da insanların size neler hissettirdiğini unutamıyorsunuz.
Ve zamanla uzamaya başlayan saçlarım la iyileşmeye başladığımı hissettim ve oyle de oldu. Hic yilmadim pes etmedim.
Kanseri def ettim hayatımdan.
Bir insan kendisi yılmadıkça hic bir hastalık onu yıkamaz unutmayın biz bitti demeden bitmez hiçbirşey ..
capcanli yeni ilk bahar yağmuru çekmiş bir toprağa suya köklerini salan çiçek dalını özenle ekmezseniz
muhteşem bir saksı çiçeğine sahip olamazsınız...

    Yorumlar

EN ÇOK YORUMLANANLAR
BUGÜN
BU HAFTA
BU AY
SPOR TOTO SÜPER LİG
Tür seçiniz:
E-GAZETE
  • batman'da büyük insanlık buluştu..
  • Nabız Gazetesi - Rize Haber , Rize Haberleri, Bölge Haberleri, Karadeniz Haber, Artvin Haberleri - 29 Mayıs 2015 Manşeti
KARİKATÜR
SENDE YAZ
Ziyaretçi Defteri
Ziyaretçi Defteri

Siz de yazmak istemez misiniz?

Ziyaretçi Defteri
ARŞİV